نیل چتیک، نویسندۀ مقالۀ تحقیقی "صدای مردان" توضیح می دهد که، مردان واقعا" در مورد ازدواجشان، همسرشان ، روابط زناشویی و وفاداری چگونه فکر می کنند.

● دوصد گفته چون نیم کردار نیست

▪ از نظر یک مرد ازدواج یک انتقال و یک گذرگاه بزرگ در زندگی است، هم از نظر ذهنی و هم از نظر رفتاری. تفاوت رفتاری یک مرد مجرد با یک مرد متاهل چیست؟

ـ شک نکنید که ازدواج هر مردی را عوض می کند. در غالب موارد، مردی که به تازگی ازدواج کرده مسئولانه تر از دوران تجرد رفتار خواهد کرد. به این ترتیب که به کار خود بیشتر اهمیت می دهد و برای ارتباطات خود و تاثیرگذاری خود بر دیگران اهمیت بیشتری قائل خواهد شد و در موارد معدودی نیز عصبی و بی طاقت می شوند، به طرق مختلف از کوره در می روند و مایل هستند اقتدار خود را ثابت کنند. طبق تحقیقات مختلفی که انجام داده ام می توانم بگویم بیشتر مردان با وجود آنکه در دوران تاهل محتاطانه تر تصمیم گیری می کنند، اما غالبا" در سالهای اول دوران تاهل شاد و با نشاط هستند.

▪ تفاوت عمدۀ مردان با زنان در اظهار عشق و نشان دادن عواطف و دلبستگی هایشان چیست؟

ـ از نظر من دو تفاوت عمده مطرح است:

اول آنکه زنها معمولا" محبت خود را با کلام نشان می دهند در حالیکه مردان ترجیح می دهند با رفتاربه همسرشان اظهار علاقه کنند. شوهران می گویند که آنها با انجام کارهایی مثل تحویل گرفتن لباسها از لباسشویی، شستن و بنزین زدن به ماشین همسرشان ، تمیز کردن و آب دادن حیاط و باغچه ها ، ساعتها کار کردن در بیرون از خانه که کاری است سخت و طاقت فرسا و پیشقدم شدن برای روابط زناشویی در حقیقت عشق خود را به همسرشان نشان می دهند. برای بسیاری از مردان گفتن جملۀ" دوستت دارم" واقعا" سخت است به همین دلیل با رفتارشان عشق خود را نشان می دهند.

دوم آنکه زنان دوست دارند شوهرشان روبرویشان باشد در حالیکه مردان دوست دارند همسرشان در کنارشان باشد. قدم زدن در کنار هم، تماشای فوتبال در کنار همسر، سر میز غذا در کنار هم نشستن و رانندگی در جاده در شرایطی که همسرشان کنار دستشان روی صندلی جلو نشسته باشد همگی لحظات رویایی و مطلوب مردانی است که از حضور همسرشان در کنار خود لذت می برند. مردان از به اشتراک گذاشتن فضا و شرایط با همسر خود بیشتر لذت می برند تا به اشتراک گذاشتن احساسات.

▪ مردان وقتی میل و انگیزۀ روابط زناشویی بوجود می آید معمولا" آن را به تعویق می اندازند. چه ارتباطی میان روابط زناشویی با احساس مردان وجود دارد؟

ـ واقعیت این است که از هر ۵ مورد ازدواج، در ۴ مورد مردان خواهان ارتباط بیشتر هستند. یکی از دلایل این مسئله دلیل بیولوژیکی و ماهیت مردانۀ آنهاست. ترشح تستوسترون با میل به ارتباط زناشویی است و در بدن مردان تستوسترون بیشتر از زنان ترشح می شود. اما طبق تحقیق VoiceMal (صدای مردان) دلیل اصلی این امر آن است که تقریبا" همۀ مردان روابط زناشویی را مهمترین پدیدۀ ازدواج می دانند _ آنها در زندگی زناشویی به روابط زناشویی بهای زیادی می دهند. اما در عین حال وقتی حالت میل به رابطه بوجود می آید اکثر مردان دوست دارند به این میل بی اعتنایی کنند، بیشتر برای آن برنامه ریزی کنند و با فکر کردن در مورد آن وقت بگذرانند و اگر خیلی ضروری نبود از آن بگذرند.

▪ شما می گویید مردان نیز به اندازۀ زنان مایلند در مورد ارتباط زناشوییشان صریح و بدون خجالت و رودربایستی حرف بزنند، اما روش آنها متفاوت است. این حالت چگونه می تواند تغییر یابد و این تضادها به چه دلیل است؟

ـ اگر می خواهید شوهرتان در مورد روابط زناشوییتان صحبت کند هرگز چنین سوالاتی را آغاز نکنید، " تو چه احساسی داری؟" یا " حالتهایت را برای من بگو". بلکه بهتر است بگویید: " چی فکر می کنی؟" یا " چکار کردی؟" ، به این ترتیب مردها یکراست می روند سراغ احساساتشان و در مورد آن حرف خواهند زد اما با واژه ها ، زبان و روش خودشان. حقیقت این است که زبان احساسات اکثر مردان، زبان شیوا و روانی نیست.

همچنین مردان همیشه از اینکه پس زده شوند هراسانند و به قضاوت منفی طرف مقابلشان فکر می کنند.

▪ " به چی فکر می کردی؟" سوالی است که در اکثر روابط زناشویی همسران از هم می پرسند. متداولترین سوء تفاهمات زنانه در مورد شوهرشان ـ و اینکه او به چه چیزی و به چه کسی فکر می کند چیست؟

اکثر مردانی که با آنها مصاحبه می کردم معترضانه می گفتند، این زنها تا دم مرگ از ما می خواهند در مورد همه چیز با آنها حرف بزنیم. بعضی مردان می گویند بهتر است همیشه با همه چیز موافقت کنند و اصلا" مخالفتی در کار نباشد تا بحثی در نگیرد. آنها تفاوتها را پذیرفته اند. من فکر می کنم زنها معتقدند مردان از مشکلات فرار می کنند یا از حرف زدن می ترسند. اما مردان می گویند در روابط زناشویی یک سری از مشکلات هرگز حل نخواهند شد و این تفاوت های ماهوی زنانه و مردانه را پذیرفته اند؛ به همین دلیل به امتیازات و نکات مثبت زندگی اشان فکر می کنند و ترجیح می دهند پیرامون تفاوتها، اختلاف نظرات و اختلاف سلیقه ها اصلا" حرف نزنند .

● چشم باز ، ذهن باز

▪ زنان چگونه می توانند مفهوم حرکات و رفتارهای مردان را دقیقا" بفهمند؟

ـ این موضوع را به خاطر بسپارید که رفتار اکثر مردان حکم کلام را دارد. به جای آنکه صبر کنید تا همسرتان به شما بگوید "دوستت دارم" یا " چقدر زیبا شده ای" ، به دنبال علائمی بگردید که در رفتار اوست و به معنای عشق ورزی و اظهار علاقه است. به کارهای کوچکی که به منظور اظهار عشق برای شما انجام می دهد توجه کنید؛ به او بگویید که کارهایی را که برای شما انجام می دهد تا بدانید که دوستتان دارد را درک می کنید.

همچنین به خاطر داشته باشید که پیشقدم شدن برای روابط زناشویی یکی از راههای اظهار علاقۀ مردان به همسرشان است. البته این تنها راه ابراز علاقه نیست ولی زنان نباید همۀ روابط زناشویی را نتیجۀ خودخواهی شوهرشان بدانند. پیشقدم شدن برای روابط زناشویی مرد را آسیب پذیر می کند، چون همیشه نگران است که مبادا همسرش تمایل نشان ندهد یا لذت نبرد. در چنین شرایطی کافی است ابتدا شما تنها با یکی دو حرکت ساده میل و اشتیاق خود را به رابطه با او نشان دهید.

▪ با توجه به آنکه ارتباطات عاطفی مردان کاملا" متفاوت از زنان است ، موثرترین و بهترین راه ابراز علاقۀ یک زن به شوهرش چیست؟

ـ برای اکثر مردان ابراز احساسات بی پردۀ همسرانشان بسیار شیرین و لذت بخش است. آنها ابراز عشق فیزیکی و کلامی همسرشان را خیلی دوست دارند. فقط فراموش نکنید که توقع نداشته باشید او هم مثل شما رفتار کند. با توجه به این تفاوتهای ماهیتی مردانه و زنانه ، هیچ روش خاصی برای اظهار علاقۀ زنان توصیه نمی شود. زنها می توانند هر طور که راحتند و به هر شکلی که می توانند _ از طریق کلام، در آغوش کشیدن، غذای خوشمزه درست کردن یا هر روش دیگری _ عشق خود را به همسرشان نشان دهند.

▪ شما گفتید هر ازدواج ۴ مرحله دارد : ماه عسل، خانواده، خلاء ، بلوغ زندگی. تفاوت عمده و مهم رفتار زنان و مردان در هر یک از این مراحل چیست و برای آنکه زنان بتوانند همیشه مردان را مشتاق و علاقمند مثل مرحلۀ اول نگه دارند چه توصیه ای دارید؟

ـ قبل از هر چیز باید بگویم، مطمئن باشید اکثر مردان در هر ۴ مرحلۀ زندگی مشتاق و علاقمند به زندگی هستند. در تحقیقی که انجام دادم (VoiceMale) ، به این نتیجه رسیدم که در همۀ مراحل ازدواج، بیش از نیمی از مردان از زندگی مشترک و بودن در کنار همسرشان راضی هستند.

وقتی مردان ناراضی باشند، در همۀ مراحل ازدواج ناراضی خواهند بود و این نارضایتی را با کناره گیری از همسر (هم جسمی و هم احساسی) و گاه با سعی در برقراری ارتباطات نامشروع در خارج از خانه نشان می دهند. بهترین راه برای مقابله با این مشکل این است که از مرد بخواهید صادقانه و شفاف ناراحتی خود را ابراز کند _ به هر روشی که مایل است _ و مشکل خود را مطرح کند. اگر کار به جایی رسید که دیگر نمی توانستید دور شدن او از خودتان را تحمل کنید، آنگاه از او بخواهید که باهم نزد مشاور بروید.

▪ توصیۀ شما برای زنانی که می خواهند شوهرشان را خوشحال و متعهد نگه دارند و او را از ازدواجی که کرده است راضی نگه دارند چیست؟

ـ به نظر من زن وظیفه ندارد شوهرش را متعهد و شاد نگه دارد ولی باور دارم که مرد ها مایلند همسرشان با آنها رفاقت و دوستی کند، کسی که بتوانند روی او حساب کنند کسی که بتوانند به او اطمینان کنند؛ به قول یکی از مردانی که با او مصاحبه می کردم، کسی که هوای آنها را داشته باشد و پشتیبان آنها باشد. همچنین آنها کسی را می خواهند که با آنها مشارکت و همراهی کند؛ در جستجوی راهی باشد که از وجود هم بیشتر لذت ببرند و روابط خود را با شوهرانتان بر اساس خصائل نیکو، همراهی، درک متقابل، عشق ورزی و محبت بنا نهید.

تجربه ۱۶ بار خودکشی، یک بار ازدواج و جدایی و مصرف انواع و اقسام مواد مخدر و دارو در طول ۱۹ سال سن! سایه ۶سالش بوده که بعد از دیدن مرگ عمویش بر اثر خودکشی، برای اولین بار دست به خودکشی زده است؛ با اولین پسری که در سن نوجوانی بر سر راهش قرار می گیرد ازدواج می کند و اعتیاد پسر او را هم به دام اعتیاد می کشاند و این ازدواج ۶ماهه روی کل زندگی سایه، سایه می افکند.

به گفته خودش، چیزی نیست که مصرف نکرده باشد، از توهم هایش می گوید که بسیار ترسناکند، از خماری هایش که در زمانی که بعد از جدایی در خانه پدری اش بود، پدرش را به گریه می انداخت.

مادری بالای سرش نیست، اما پدرش برای بیرون آوردن او از این منجلاب تلاش می کند، با این که به او گفته تا ترک نکند حق ورود به خانه اش را ندارد! این را سایه می گوید.

حالا سایه با کوله باری از تجربه های تلخ در پناهگاه زنان به سر می برد و منتظر پدرش است تا هفته دیگر او را به آزمایشگاه ببرد و در صورت پاکی، او را به خانه راه دهد.

● پناهگاه زنان

وارد کوچه مرغی های سابق مولوی می شویم؛ از هر یک از عابران که سراغ حمام را می گیریم می گویند می خواهید به پناهگاه زنان بروید؟

پناهگاه زنان کنار حمام واقع شده است و علی رغم تابلوی کوچک، برای تمام اهالی کوچه مرغی ها و کوچه های اطراف آشناست. زنان آن محله ها از ایجاد این شلتر( سرپناه) در محله آنها راضی نیستند و می گویند برای شوهران و پسرانشان نگرانند، این در حالی است که در این چند ساله هیچ خطری از سوی ساکنان شلتر زنان متوجه همسایه ها نشده است.

اول دی ۸۶ روزی است که اولین پناهگاه زنان با همکاری دفتر پیشگیری از اعتیاد سازمان بهزیستی در کوچه مرغی های محله مولوی راه اندازی شد. یک خانه حیاط دار با ۴ اتاق در دور حیاط، آشپزخانه ای در زیرزمین و فضایی چون منازل سنتی با حوض آبی در وسط حیاط.

خانه تا حدودی توسط خود زنان اداره می شود، زنان ساکن در این پناهگاه با وجود تمام مشکلات خودشان از یکدیگر حمایت می کنند و زنان مسن تر نسبت به کوچک ترها حس مادری دارند.

پناهگاه زنان معتاد، خدماتی مانند غذای گرم، لباس و امکانات بهداشتی را در اختیار این گروه از زنان بی پناه قرار می دهد؛ در این مرکز فقط زنان معتاد پذیرش می شوند، بدون این که اجباری برای ترک اعتیاد وجود داشته باشد، ضمن آن که آموزش ها و برنامه های ترک اعتیاد نیز برای آنها در نظر گرفته شده است. بیشتر زنان ساکن در این پناهگاه، صبح ها را در مراکز ترک اعتیاد و شب ها در این پناهگاه به سر می برند.

۴۰ نفر در این پناهگاه ساکن هستند و هزینه نگهداری از آنها بیش از ۳۰ میلیون ریال در ماه است که بیشتر از کمک های مردمی تامین می شود.

● مشکل اعتیاد همسر

چشمان روشنش پر از غم و دلتنگی است، دلتنگ ۲کودک ۹ و ۱۲ ساله اش است، از غرب کشور آمده، می گوید برای ترک کردن و رسیدن دوباره به فرزندانش هر کاری می کند.

وقتی تعریف می کند شوهرش او را معتاد کرده و به همین بهانه او را طلاق داده و دادگاه به خاطر اعتیاد او فرزندانش را از او گرفته و به پدر معتادشان سپرده است، به پهنای صورت اشک می ریزد.

صبح ها در یک تولیدی کار می کند آن هم برای ماهی ۶۰هزار تومان و باز هم این سوء استفاده به دلیل این است که او معتاد است و صاحب تولیدی این را می داند.

عصرها سری به مرکز ترک اعتیاد زنان می زند تا یادش نرود برای چه اینجاست و چرا این آوارگی و استثمار را به جان می خرد و از آنجا که کسی را در این شهر شلوغ ندارد، شب ها به پناهگاه زنان پناه می رود.

کارشناسان اعلام می کنند، در بیش از ۷۰ درصد از موارد اعتیاد زنان در جامعه ایرانی، ردپای مردان مشاهده می شود؛ ردپایی که با توجه به بیشتر بودن امکانات درمانی مردان معتاد نسبت به زنان معتاد و بسیاری مسائل دیگر از جمله «تابو»های شایع در جامعه و انگی که از اعتیاد بر پیشانی زنان معتاد می خورد، روز به روز عمق بیشتری پیدا می کند.

مطالعات نشان می دهد که درگیری اغلب زنان کشور با مساله اعتیاد یا جرایم ناشی از اعتیاد، به واسطه ابتلای همسر، فرزند یا پدران آنها به اعتیاد بوده؛ و به گفته بسیاری کارشناسان، زنان عمدتا در پی شکست تلاش های مکرر برای نجات همسران معتاد خود، خواسته یا ناخواسته، تن به آلودگی و انگ و ننگ اعتیاد می سپارند.

با توجه به این که در مواردی مردان معتاد برای مصرف راحت تر مواد اعتیادآور، همسران خود را نیز وادار به مصرف این مواد می کنند، زنانی که دارای همسر معتاد هستند، بیش از سایرین، در معرض خطر اعتیاد قرار دارند و علی رغم اهمیت ویژه اعتیاد زنان و تاثیر شدید منفی آن بر بنیان جامعه و خانواده، متاسفانه هنوز هیچ برنامه منسجمی برای درمان زنان معتاد جامعه در دستور کار قرار نگرفته است.

لیلا ارشد، موسس اولین DIC زنان (مرکز گذری درمان اعتیاد) دراین باره می گوید: اکثر زنان مراجعه کننده به مرکز ترک اعتیاد زنان توسط همسرانشان معتاد شده اند. در واقع مردانی که بیکار بوده اند و اعتیاد داشتند و هیچ درآمدی نداشتند، برای آن که سرزنش کمتری بشنوند، همسرشان را معتاد می کنند تا او هم به وضعیت آنها دچار شود و بتواند هزینه های مصرف مواد را تامین نماید.

● تفاوت اعتیاد زنان و مردان

کارشناسان بر این باورند که زنان معتاد بسیار آسیب پذیرتر از مردان معتاد هستند، زیرا مصرف مواد در زنان اغلب با آسیب های اجتماعی دیگر از جمله فرار از منزل، خشونت و متلاشی شدن خانواده توأم است.

همچنین بر اساس آمار جهانی، اعتیاد در زنان، عوارض خطرناک تری نسبت به مردان ایجاد می کند، برای مثال فاصله زمانی اولین تجربه مصرف مواد ـ تا تزریق در زنان به طور متوسط ۲ سال طول می کشد در حالی که این زمان در مردان حدود ۸ سال است. با این حساب زنان ۶ سال زودتر از مردان به ورطه وابستگی شدید ـ که درمان آن طبعا سخت تر و عوارض جسمی، روانی، اجتماعی آن نیز به مراتب بیشتر است ـ کشیده می شوند.

مرگ در اثر مصرف مواد نیز در زنان و دختران سریع تر رخ می دهد. بخصوص مصرف بیش از حد، خودکشی و تصادفات ناشی از آثار مصرف برخی مواد علت اصلی مرگ ومیر در زنان معتاد است.

تنها طی ۴ سال گذشته رشد اعتیاد زنان ۳ برابر مردان بوده و در حال حاضر بر اساس آمار رسمی ۶ درصد از معتادان کشور را زنان تشکیل می دهند. گفته می شود به ازای هر ۰۱۰ مرد معتاد، حدود۷ زن دچار اعتیاد هستند و زنان برای ترک در شرایط آسیب پذیرتری از مردان قرار دارند، زیرا یکی از شرایط ترک، دور بودن فرد از محیطی است که باعث وسوسه و گرایش به مصرف مجدد می شود، در حالی که اکثرا یکی از اطرافیان نزدیک زنان معتاد، مبتلا به اعتیاد است.

همچنین انگ اجتماعی اعتیاد، زنان معتاد را به حاشیه رانده است، آن گونه که زنان معتاد برای فرار از این انگ، کمتر به مراکز درمانی مراجعه کرده و اغلب اعتیاد خود را پنهان می کنند. ترس از «بدنامی به این ننگ» و تبعات اجتماعی آن، سهم ۸۰ درصدی روبه رشد فقدان تمایل به ترک در زنان معتاد را به خود اختصاص داده است.

● علل روی آوردن زنان به اعتیاد و مشکلات آنها

رشد نیافتن مهارت های لازم برای توفیق در زندگی، فقدان شایستگی فردی برای کسب پایگاه شغلی، احساس بازنده بودن در رقابت های شغلی و به دنبال آن، احساس ناتوانی در نیل به موفقیت، احساس ناامنی، ناعادلانه دانستن نظام اجتماعی، احساس خشم و بی اعتمادی در خانه، محل کار و مدرسه، توزیع ناعادلانه منابع درآمد، تشدید احساس محرومیت نسبی و در نهایت، روابط نزدیک و صمیمی زنان، از علل روی آوردن زنان به مواد مخدر است.

به نظر می رسد دختران نوجوان نسبت به فشار گروه همسالان در مقایسه با پسران، آسیب پذیرتر باشند و ممکن است به منظور احساس پذیرفته شدن در گروه همسالان، اعتیاد را تجربه کنند و همچنین زندگی با یک مرد معتاد از مهم ترین علل گرایش زنان به مواد مخدر است.

مجموعه تحقیقات درباره زنان معتاد نشان می دهد که زنان معتاد نسبت به دیگر زنان میزان بیشتری از خشونت را تجربه و تحمل می کنند، یعنی حدود ?? درصد بیشتر و همین طور در مقایسه با دیگر زنان، مسائل و مشکلات روانی بیشتری دارند. مطالعات نشان داده است که اختلالات افسردگی یا اضطراب، شایع ترین بیماری در نزد زنان معتاد به مواد مخدر است و رفتارهای خودکشی، آسیب پذیری بالا و عزت نفس پایین در زنان معتاد بسیار بیشتر از دیگران است و حتی بسیاری از زنان، گرفتار مشکلات بازگشت افسردگی مزمن می شوند.

اعتیاد زنان در جامعه ما به رغم ابتلای درصد کمی از جمعیت، غیرقابل انکار است و در عین حال، اهمیت جایگاه زن در جامعه و نقش محوری آن در کانون خانواده نیز امری غیرقابل انکار است و بنابراین با توجه به این دو نکته مهم، انتظار می رود که مسوولان امر توجه بیشتر و جدی تری به لزوم انجام اقدامات موثر پیشگیرانه در حوزه اعتیاد زنان و اعمال سیاست های موثرتر در زمینه کاهش آسیب و درمان زنان معتاد که گام اول آن، توسعه مراکز درمانی ویژه این افراد است، نشان دهند.

پس از پیروزی انقلاب اسلامی اولین قانون ماهوی که در باره جرایم مربوط به مواد مخدر و اعتیاد به تصویب رسید لایحه قانونی تشدید مجازات مرتکبین جرایم مواد مخدر و اقدامات درمانی برای معتادان بود که نسبت به قانون سال ۱۳۴۸ انعطاف بیشتری داشت و مبانی این نرمش تعیین حدنصاب بیش از ۵ گرم برای هروئین و مشتقات شیمیایی آنها و بیش از یک کیلوگرم برای تریاک و مشتقاتش و بنگ و گراس بود که در هر دو مورد اما خرید و فروش و حمل ... بالای ۵ گرم و یک کیلوگرم مستوجب اعدام بو.د

و البته اعتیاد تنها درخصوص معتادان ولگرد به عنوان جرم شناخته می شد و نیز اقدامات درمانی برای معتادان از جمله ایجاد اردوگاه های کاردرمانی مورد توجه قرار گرفته بود که قدم مثبتی جهت درمان اعتیاد محسوب می شد.

در سال ۱۳۶۷ اما پارادایم مبارزه با مواد مخدر به مجمع تشخیص مصلحت نظام سپرده شد و مجمع با تصویب مصوبه مبارزه با مواد مخدر، سیاستگذاری در این خصوص را عهده دار شد و این مصوبه نسبت به قوانین قبلی در عمل از انعطاف بیشتری برخوردار بود که در افزایش حد نصاب از ۵ گرم به ۳۰ گرم و از یک کیلو به ۵ کیلوگرم نمود پیدا کرد و ارتقا یافت.

در ضمن برای اجتناب از صدور احکام بیشتر منتهی به مجازات اعدام راهکارهایی چند پیش بینی شده بود. در سال ۱۳۷۶ این مصوبه مجددا مورد اصلاح واقع شد و انعطاف بیشتری یافت، لکن برای معتادان همچنان مجازات تعیین شده بود.

اساسا در گفتمان مبارزه با قاچاق مواد مخدر و اعتیاد، قانونگذار به جای پرداختن به علت، نگاه خود را به معلول منعطف نموده و این در حالی است که یک مبارزه موفق مستلزم توجه به تمامی رویکردهای قاچاق و اعتیاد است. جنبه کیفری این چالش تنها یکی از ابعاد این قضیه بوده که آن هم عمدتا به صورت ناقص اجرا شده و لذا مصوبه سال ۷۶ مجمع تقریبا کارایی خود را از دست داده و در آن نقایص و ابهامات فراوان به چشم می خورد. در ثانی مجازات اعدام که به عنوان شدیدترین فرم مجازات باید بیشترین تاثیر و گارانتی را در بازداشتن افراد از جرم و بخصوص مواد مخدر دارا باشد لیکن در عمل به هیچ وجه نتوانسته اهداف قانونگذار و مقررات سختگیرانه را تامین نماید. مضافا بر این که این مجازات سستی کنترل اجتماعی فرزندان و بازماندگان معدومان را به همراه داشته و موجب قرار گرفتن آنها در سایر گروه های ناسازگار خواهد شد.

اصولا جماعت معتاد در استفاده از مواد و نوع زندگی و ناهنجاری های رفتاری و اعمال بزهکارانه به یک شکل عمل ننموده و برخی همزمان با مصرف، از اعمال تبهکارانه پرهیز اما برخی دیگر به آن مبادرت می ورزند. این اقدامات شرورانه در معتادان ممکن است به طور مداوم صورت گرفته یا بر اثر تغییر شرایط افزایش یا کاهش یابد. مطالعات و تحقیقات میدانی نشان می دهد که رفتارهای بزهکارانه ناشی از اعتیاد، امری اجتناب ناپذیر بوده و البته طیف این اعمال تبهکارانه بسیار متنوع و زیاد است.

میزان استفاده از مواد مخدر و ارتکاب جرایم با یکدیگر ارتباط مستقیم داشته و همگام با افزایش مصرف مواد، میزان بزهکاری و شدت آن رو به تزاید می گذارد. همبستگی میان مواد مخدر و بزهکاری، دکترین مشترکی به نام «انحراف یا اخلاق ضداجتماعی» باز تولید کرده که اعتیاد در آن به عنوان یک کژراهه یا ناهنجاری اجتماعی تلقی می شود و نوع ماده مخدر نیز در رشد و روند حرکتی این ناهنجاری رفتاری در افراد مختلف اثرات گوناگون دارد. متاسفانه تنوع بسیار زیاد در اعمال بزهکارانه ناشی از عنکبوت اعتیاد مانع از هرگونه تصمیم و قضاوت در چگونگی نوع این اعمال می شود.

نظریه بیماری اعتیاد اما مخالفان زیادی داشته و دارد، به این معنا که مفهوم واژه بیماری عملا باعث شده تا رفتار اعتیاد آور افزایش یابد و این معنا رفتارهای کنترل نشده را موجه سازد و افراد فقدان کنترل خود را به حالتی از بیماری تعبیر کنند که چاره ای نمی توانند برای آن انجام دهند. در ثانی ابهامی پارادوکسیکال و چالشی ناخواسته نیز بروز خواهد نمود، به این صورت که اگر اعتیاد یک مرض است پس پزشک وظیفه دارد آن را معالجه و دوزی از مواد را به عنوان دارو در اختیار معتاد قرار دهد لکن اگر اعتیاد جرم است پس نسخه دکتر قرار دادن مواد مخدر در دسترس تبهکاران محسوب خواهد شد.

قابل ذکر است فردی که تحت تاثیر عوامل اجتماعی و ضعف اراده جهت رفع اضطراب و کاهش تنش های روحی به مصرف مواد مخدر روی آورده و لذا مقهور بی عدالتی های اجتماعی شده اگرچه به سبب پایین بودن عزت نفس و عدم مقاومت در برابر ناملایمات مستحق مجازاتی متناسب است لکن مسوولیت نظام اجتماعی که پدیدآورنده رو کردن به مواد مخدر است را نباید نادیده گرفت و در مواردی هم که نیاز به استعمال مواد مخدر نیازی پزشکی و واجب است نباید مصرف مواد را مصداق جرم تلقی نمود بلکه والدین و نهادهای ذی ربط موظف به معالجه معتاد و کمک به وی بوده و امکانات لازم برای آماده نمودن او برای ادامه یک زندگی عادی و سالم را باید در اختیارش بگذارند. مجازات های بازدارنده درباره مصرف مواد باید به نحوی در قانون مقرر شود که قاضی با عنایت به عوامل روی آورنده به مصرف بتواند حکم منصفانه ای درباره معتاد صادر کند.

توجه به این نکته ضروری است که اعتیاد به مواد مخدر که عوامل ژنتیکی، بیماری و معذوریت نداشته باشد و صرفا به خاطر نشئگی ادامه یابد، اضرار به نفس و از نظر فقهی گناه محسوب شده و لذا حرام و جرم است، ضمن آن که مقدمه و تالی فاسد بسیاری از جرایم دیگر نیز به شمار می رود و امهال و امکاناتی که در قوانین برایش پیش بینی شده از باب رفاه و تامین سلامت آحاد جامعه است که مسوولان برای افراد در نظر گرفته اند و البته در تعیین نوع مجازات باید عدالت اجتماعی و رافت اسلامی رعایت شده تا هدف از مجازات که اصلاح مجرم و بازدارندگی او از تکرار چنین جرمی است تحقق یابد.

بد دهانی، دشنام گویی و بکار گیری واژه های عامیانه قبیح به گونه فزاینده ای در میان اقشار جامعه و بخصوص کودکان و نوجوانان معمول گردیده. دشنام گویی و بد دهانی تنها منحصر به افراد فحاش نیست بلکه این پدیده در تعاملات اجتماعی میان تمام اقشار جامعه رخنه کرده است. با اینکه نمیتوان دشنام ها را از فرهنگ لغت یک زبان کاملا حذف کرد اما میتوان کاربرد آنها را در ارتباطات بین فردی تا حد زیادی تحت کنترل در آورد. اما دلایل بد دهانی و دشنام گویی افراد چیست؟ در زیر میتوانیم به چند عامل عمده آن اشاره کنیم:

۱) دشنام دادن بخاطر یک اتفاق دردناک و غیر منتظره مانند اصابت سر به یک جسم محکم و یا خوردن چکش به انگشتان دست هنگام کوبیدن میخ.

۲) دشنام گویی به منظور برقراری هویت گروهی. عضویت در یک گروه خاص و حفظ مرزهای آن گروه.

۳) ابراز همبستگی، اتحاد و همدردی با دیگران.

۴) ابراز صمیمیت و اعتماد (به ویژه ناسزا گویی زنان در حضور زنان دیگر).

۵) برای افزایش شوخ طبعی، تاکید و یا غافلگیر کنندگی.

۶) تلاش برای مستور ساختن ترسها و ناامنی های فردی.

۷) دشنام گویی از روی عادت.

۸) یک شیوه کنار آمدن با استرس و تنش میباشد. دشنام گویی برای تخلیه خشم و تسکین استرس. مانند گریه کردن عمل میکند.

۹) بمنظور برانگیختن خشم دیگران و تحریک آنها. ابزاری برای تحقیر، توهین و یا ارعاب.

۱۰) ابزاری بعنوان محرک تمایلات جنسی.

۱۱) دشنام دادن بمنظور جلب توجه، خود نمایی و یا خود شیرینی.

۱۲) بد دهانی بمنظور قدرت نمایی.

● حقایقی در مورد دشنام گویی

۱) ثابت گردیده مردان بیش از زنان دشنام می دهند.

۲) مردان بد دهانی میکنند تا یک هویت مردانه در خود ایجاد کنند. زنان بد دهانی میکنند تا مانند مردان باشند.

۳) زنان پس از بد دهانی و دشنام گویی بیشتر از مردان احساس شرمندگی و گناه میکنند.

۴) در جامعه دشنام دادن و بد دهانی در مردان قابل پذیرش تر است تا در زنان.

۵) مغز با واژه های زننده، رکیک و قبیح متفاوت با سایر لغات رفتار میکند. بطور کلی زبان در نیمکره چپ مغز و در قشر مخ پردازش میگردد. اما دشنام ها در نواحی پایین تر مغز همراه با غرایز و احساسات پردازش میگردد.

۶) انسان قادر است دشنام و واژه های رکیک را ۴ برابر سریعتر از سایر لغات به خاطر بسپارد.

۷) ثابت گردیده که دشنام گویی پیش از پیدایش زبان پدید آمده است.

۸) بیشتر دشنام ها برگرفته از مسایل جنسی، اعضای تناسلی، کارکردهای بدن و مذهب میباشند.

۹) افراد هر میزان در جمع دوستان خود احساس صمیمت و راحتی کنند، بیشتر دشنام میدهند. این عمل آنها بیانگر آن است که: &#۰۳۹;&#۰۳۹;من در این جمع راحت و آزاد هستم و هر چه دلم بخواهد میتوانم بگویم.

۱۰) از دشنام گویی و بد دهانی در میان دوستان صمیمی خود نیز پرهیز کنید. دلیل آن اینست که هنگامی شما در جمع دوستان صمیمی خود دشنام میدهید، حساسیت دشنام هایی که بر زبان می آورید بتدریج در شما کاهش یافته و ممکن است در حضور سایر افراد این واژه ها ناخواسته از دهانتان بپرد.

۱۱) افرادی که اقدام به یادگیری زبان دوم میکنند ابتدا واژه های زشت و رکیک آن زبان را می آموزند.

● چرا بد دهانی و دشنام گویی ناپسند است

۱) بد دهانی از اعتبار و شان شما کاسته و شخصیت شما را زیر سوال میبرد.

۲) روابط شما را به خطر می اندازد.

۳) نزد دیگران از احترام کمتری برخوردار خواهید شد.

۴) نشان دهنده آن است که شما روی رفتار و هیجانات خود کنترلی ندارید. نشانه عدم خویشتنداری و ضعف شخصیتی. عدم بلوغ هیجانی.

۵) نشانه جهل، کم سوادی و نا فرهیختگی است. نشانه انحطاط فرهنگی در جامعه نیز میباشد.

۶) زبان افراد بی تمدن، نا پخته و بی نزاکت است.

۷) موجب بروز خشونت میگردد. تنها شرایط را بحرانی تر میسازد.

۸) موجب آزار روحی دیگران میشود. بی اعتنایی و بی توجهی به حقوق دیگران محسوب میگردد.

۹) سبب فساد و به ابتذال کشیده شدن زبان رسمی کشور میگردد. به گونه ای که واژه های اصیل، رسا و گوش نواز به فراموشی سپرده شده و واژه های رکیک، عامیانه و دشنامها جای آنها را پر میکنند.

۱۰) نمی توان با آن بطور مطلوب ارتباط برقرار کرد. مفهوم و مقصود را آنطور که باید نمیتواند منتقل سازد.

۱۱) دشنام ها اثر بخشی خود را از دست میدهند. بنابراین کاربرد آنها متداول شده و از قبح شان کاسته میشود.

۱۲) دشنام ها بحثها را به مشاجره تبدیل میسازند. همچنین موضوع آنها را میتوانند تغییر دهند. برای مثال فرض کنید در خلال بحث عوض پاسخ: نه از نه احمق استفاده شود. از این لحظه به بعد خواهید دید که دیگر موضوع بحث هر چه که باشد فراموش و به رد و بدل دشنام میان دو فرد بدل میگردد.

۱۳) الگوی رفتاری نامناسبی برای کودکان میگردد.

● چگونه زبان خود را رام و مهار کنیم

شما با کنترل زبان و گفتار در نظر دیگران پخته تر، با هوش تر، مودب، سخن دان، با ملاحظه، دلپذیر، با کلاس تر و خوش مشرب تر جلوه کرده و مورد پذیرش و احترام همگان قرار خواهید گرفت.

۱) بر زیان آور بودن بد دهانی اذعان کنید: شما بد دهانی میکنید چرا که دشنام گویی آسان، مفرح، نوعی رک گویی، تاکید کننده و قانون شکن بوده و درد و خشم را کاهش میدهد. اما مطمئن باشید جنبه های منفی آن بیش از جنبه های بظاهر مثبت آن است. شما با بد دهانی نمیتوایند در بحثها پیروز گردید-دشنام گویی ذکاوت، زیرکی و سخن وری شما را اثبات نمیکند- شما با بد دهانی قادر به جلب احترام و تحسین دیگران نخواهید بود- با بددهانی نمیتوان ایجاد انگیزش کرد فقط میتوان ارعاب کرد.

۲) از حذف دشنام گویی ها و بد دهانیهای جزئی، غیر جدی و اتفاقی شروع کنید: همواره تصور کنید مادر، دختر خردسال و یا کسی که با وی رودربایستی دارید در کنارتان حضور دارد. عوض استفاده از صفات اهانت آمیز و رکیک برای تاکید، از تغییر لحن و آهنگ در واژه ها و جملات بهره گیرید.برای شرح و توصیف اشیاء، آدمها، حیوانات و کارها از واژه های رکیک اجتناب ورزیده و بجای آن مفصل تر شرح دهید.

۳) مثبت بیندیشید و نیمه پر را ببینید: طوری رفتار کنید که قادر به انجام امور هستید. نگرانی تا اندازه ای که در شما برای رویارویی با مشکلات ایجاد انگیزه و آمادگی کند کافیست. مثبت اندیشی نه تنها اکثر دشنام دادن ها را حذف میکند بلکه خوشنودی را برایتان به ارمغان آورده و شخصیت شما را نیز در خشان تر میکند.

۴) شکیبایی را تمرین کنید: آستانه تحمل خود را افزایش دهید. سریع از کوره در نروید و در اموری که کنترلی بر آنها ندارید بردباری به خرج دهید.

۵) دشنام نگویید، کنار بیایید: ما در جهان ناکامل و غیر ایده آل زندگی میکنیم. اما انتظارات ما بطور روز افزون در حال افزایش است. روز به روز شرایط دشوارتر و بد تر شده و تاخیرها، ناکامی ها و نا امیدیها افزایش می یابند. ما چاره ای نداریم مگر اینکه با آنها کنار بیاییم. بد دهانی و دشنام گویی مشکلی را حل نمیکند.

۶) به گلایه کردنها و نالیدنهای خود پایان دهید: پیش از ناله کردن و شکوه کردن یک حقیقت بسیار مهم را به خودتان یاد آوری کنید: هیچ کس مایل به شنیدن ناله و شکایت نیست! چرا باید باشد؟ شکایت کردن در مورد اموری که شما و دیگران کنترلی بر آنها ندارید کاری عبث است بنابراین از آن پرهیز کنید. برای سایر شکایات نیز سعی کنید یک راه حل منطقی و معقول ارائه دهید. یقین داشته باشید دیگران این شیوه برخورد متین، خردمندانه و توام با خویشتنداری شما را خواهند ستود.

۷) از واژه های جایگزین استفاده کنید: در زبان فارسی واژه های گوناگون و متنوعی برای بیان احساسات و افکار وجود دارد. اما افرادی که به بد دهانی و دشنام گویی عادت کرده اند مکررا از چند واژه معدود تکراری، رکیک و زننده استفاده میکنند. برای واژه های رکیک یک معادل مودبانه بیابید. چند واژه قدرتمند و یا با مزه یافته و آنها را بکار برید. جای واژه کپیدن میتوان از خوابیدن و یا لالا کردن استفاده کرد. شاید ابتدا این واژه ها شما را راضی نسازند اما به مرور زمان چرا.

۸) نقطه نظرات خود را مودبانه بیان کنید: واکنشها و پاسخهای خود را تحت کنترل خویش در آورید.چنانچه فردی از شما انتقاد کرد که کاری را نادرست انجام میدهید به وی نگویید:به شما مرطوب نیست.این یک پاسخ تدافعی ، خصومت آمیز و کودکانه است.بهتر است اینگونه پاسخ دهید که این یک روش جدیده و خیلی هم سریعتر انجام میشه.یا توجیه کردن، پاسخهایی پخته تر و متقاعد کننده تر بدهید.

۹) پیش از سخن گفتن فکر کنید: از دهان خارج ساختن دشنام و واژه های تهی از نزاکت و ادب، مهارت در سخن وری و بی سلیقگی آسان است. پیش از اینکه سخن بگویید از پیامدها و اثرات احتمالی آن مطمئن شوید. چنانچه پس از اینکه حرفی زدید متوجه شدید که گفتارتان توهین آمیز و گستاخانه بوده به عقب باز گشته و موشکافانه نوع تعبیر و جمله بندی خود را بررسی کنید. به تدریج با اصلاح اشتباهات گذشته خوش زبانی را تمرین کنید.

۱۰) ترک عادت دشوار است: ترک بد دهانی همچون سایر اعتیاد ها همچون ترک سیگار نیاز به تمرین، پشتکار، حمایت دیگران و اراده راسخ دارد. نه تنها واژه های قبیح را باید ترک کنید بلکه احساسات و هیجاناتی که شما را به دشنام گویی وا میدارند را نیز میبایست تحت کنترل در آورید. با زبان پالوده صحبت کنید و افکار مثبت را جایگزین افکار منفی کنید. ببینید در کدام شرایط بیشتر دشنام می دهید و شیوه رفتار و برخورد خود را نسبت به آن موقعیت تغییر دهید.

۱۱) با افراد بد دهان معاشرت نکنید: دوستان بد دهان خود را کنار بگذارید تا مجبور نباشید بمنظور ارتباط برقرار کردن با آنها شما هم بد دهان شوید. با افراد بد دهان نیز مشاجره نکنید چرا که اینگونه افراد با فحاشی بر شما پیروز خواهند شد. چرا که آنها چیزی از استدلال سرشان نمیشود و تنها در دشنام دادن مهارت دارند.

با وجود اینکه ما یکدیگر را دوست داریم اما باز هم شرایطی پیش می آید که نمی توانیم جلوی دعوا و نزاع را بگیریم و با یکدیگر دعوا نکنیم حتی با افرادی که آنها را خیلی دوست داریم و برایمان خیلی عزیز هستند، و ناگزیر به دعوا روی می آوریم. بالاخره روزهایی پیش می آید که نه فقط با همسرمان بلکه با عزیزترین و یا بهترین دوست و یا همکار مان نزاعی می کنیم و همه این مسائل باعث می شود که شاید ما چند روز از این افراد دوری کنیم. دعواها و نزاع ها یک جنبه ی مهم دیگر هم دارد و آن این است که، این دعوا و نزاع ها، انسان را می سازد فقط به شرط این که از این دعواها درس یاد بگیریم و دوباره این اعمال را تکرار نکنیم و اگر دوباره با هم چین با مشکلی روبرو شدیم بدانیم چگونه بدون اینکه دعوایی داشته باشیم مسئله را با گفتگو حل کنیم!

برای اولین مرحله این موضوع یعنی دعوا را از دو جنبه مورد بررسی قرار می دهیم:

مسلما اگر در زمان بحث، دعوا شدت و تندی زیادی نداشته باشد و به آرامی دعوا کنیم و صبر بیشتری به خرج دهیم. آشتی کردن و برقراری دوباره ارتباط راهی ساده تر خواهد بود. اما در جنبه ی دوم اگر دعوا شدت بیشتری داشته باشد و به یکدیگر ناسزا بگویم و یا در حین دعوای حتی یکدیگر را بزنیم، این رابطه را به سختی می توانیم برقرار کنیم و یا حتی زمانی که این رابطه برقرار شد، دیگر آن صمیمت سابق را ندارد و مثل چینی ترک خورده ای می باشد که با یک ضربه کوچک برای همیشه می شکند و فنا می شود... همیشه این موضوع را به هنگام دعوا بخاطر داشته باشید تا حدی جلو بروید که جایی برای بازگشت داشته باشید و به قول ما ایرانی ها همه ی پل های پشت سر خود را خراب نکنید که دیگر راهی برای بازگشت نداشته باشید.

اگر هر کسی نقش خود را به درستی انجام دهد و مسئول کارهایی که انجام می دهد باشد ، در اینصورت کشش انسان ها به یکدیگر بیشتر می شود و در وحله ی اول از دعوا باید جلوگیری کرد و هر کس نقش خود را ایفا کند تا تقصیر و اشتباه خود را به گردن دیگری نیندازیم، چون معمولا همه ی ما ،انسان ها از اینکه اشتباه خود را بپذیریم واهمه داریم و عادت کرده ایم که فرار کنیم و چه طور و چگونه باید فرار کرد؟ راهش را این گونه ارزیابی می کنیم که باید آن را به گردن دیگری بیاندازیم.

اولین گام برای آشتی کردن این است که بپذیریم همه ی انسان ها نظرات مختلفی نسبت به یکدیگر دارند و مسلما ما و شخصی که با او نزاع داشته ایم نیز دارای ایده ها و عقاید متفاوتی هستیم و اولین گام این است که این موضوع را بپذیریم و نظرات یکدیگر را حتی متفاوت قبول کنیم و برای صحبت های یکدیگر ارزش قائل شویم. و مهم تر از اینکه بعد از دعوا به دنبال انتقام جویی نباشیم وبه دنبال این نباشیم که بعد از دعوا با صحبت های و یا رفتارمان دیگری را تحقیر کنیم و یا اینکه قصد آزار او را داشته باشیم به جای این کارها به تفاهم برسید و با یکدیگر سازش کنید. حالا چند دلیل را با هم بررسی می کنیم تا به جوابی برسیم تا بتوانیم از این ماجراها جلوگیری کنیم:

۱) دلایل دعوا و نزاع:

از خودتان علت اصلی دعوا را بپرسید. گاهی وقت ها دلایل دعوا های خیلی ساده است اما به دلیل صبر و تامل زیاد بر روی این مسائل تبدیل به مشکلاتی عمیق می شوند. و به نظر غیر قابل حل می شوند. برای همین باید زمانی که به این مشکلات ساده برمی خوریم تازه اول آن است و به جاهای بقرنج نرسیده است آنها را حل کنیم اما چطوری حلشان کنیم؟ با گفتگو، اما گفتگویی بدون هیچ گونه دعوای و قصد و نیت انتقام گرفتن و یا تحقیر طرف مقابل پس با چه نیتی؟ فقط با امید اینکه بتوانیم آن را حل کنیم و به روابط سابق خود با خوبی و خوشی ادامه دهیم.

۲) اعتماد و اطمینان به یکدیگر:

آشتی کردن با دیگری، هرگز به این معنا نیست که دیگری شکست خورده است و یا اینکه نظر او کاملا اشتباه بوده است و این شما بوده اید که حرف درست را زده اید و حق داشته اید. و هنگامی که قانع شدید که رابطه را ادامه بدهید باید بدانید که او (طرف مقابل تان) را همان جوری که هست قبول کنید تا هنگامی که دوباره همچین موضوعی پیش آمد کرد، دیگر ناراحت نشوید و بدانید که رفتار او همیشه بدین سبک است. و نکته ی دیگر این که همیشه و در رابطه ی با هر موضوعی حق با شما نیست. ارتباط با دیگران و افرادی که آنها را دارید مسلما همیشه مهم تر ازآن هستند که در روابط خود به دنبال مقصر بگردید. زیرا اشخاصی که این تیپی هستند، بعد از اینکه مقصر را پیدا کردند مدام عادت دارند به او بگویند که تو اشتباه کردی، تو این کار را انجام دادی و از این مدل صحبت ها و خودشان باعث قطع رابطه شان می شوند. و برای بازگشت، و آشتی و مصالحه کردن باید قبول کنیم که یکدیگر را همان طوری که هستیم بپذیریم و هیچ یک از دیگری برتر نیست.

۳) از لحاظ روحی خود را برای آشتی آماده کنید و بعد پیش بروید:

اگر احساس می کنید که حتی یک درصد برای مصالحه و سازش آمادگی ندارید به هیچ وجه پیش نروید زیرا ممکن است که صحبتی شود و شما کنترل خود را از دست دهید و اوضاع از اینکه هست بدتر شود برای همین گفته می شود که از لحاظ روحی آمادگی کامل داشته باشید و بعد جلو بروید. شما از خود گذشتگی کنید و علی رغم تمامی هیجانات منفی خود که به نوعی شما را از این کار منع می کند اما باز هم به سمت طرف مقابل خود بروید، و رابطه را ادامه دهید. این کار شما باعث می شود که او از کرده ی خود پشیمان شود و ارزش شما را بهتر درک کند. در دعواها به تنهایی پیش نروید و قضاوت پیش از موعد نداشته باشید و مانند نوجوانان پرخاش جو و یکه تاز نباشید. شما باید یک فرقی با نوجوانان داشته باشید.

۴) اثر کلمه هایی که در روابط استفاده می کنید نقش بسزایی دارد:

صحبت کردن خوب است و اینکه کسی قادر باشد به وسیله صحبت کردن رابطه برقرار کند اما باید در صحبت های خود دقت کنید و بدانید که چه کلمه ای را در کجا به کار ببرید!! راههای زیادی برای برقراری رابطه وجود دارد مثلا: کارهای را که با استفاده از اجزای صورت خود انجام می دهید و یا کارهای که با استفاده از اجزای بدنتان و ژست های مختلفی که از خود در می آورید انجام دهید. برای مثال با رئیس یا دوستتان دعوایی دارید ولی به دلیل احترام زیادی که برای او قائل هستید و یا مقام بالایی که آن شخص دارد نمی خواهید با او وارد بحث و جدل شوید برای همین هنگامی که او بر می گردد و در واقع شما از دید او خارج هستید و قادر به دیدن شما نیست، برای او شکلک درمی آورید، او این حرکت شما را نمی بیند و حتی روحش نیز از این کار شما خبر ندارد ولی شما به نوعی با این کار خود که برای او شکلک درآورده اید و یا به او دهن کجی کرده اید و یا هر کار دیگری که با اجزای صورت و یا بدنتان انجام می دهید باعث می شود که از درون احساس خوبی داشته باشید و نیز از همه مهم تر این احساس را دارید که با این کار خود را از درون ارضاء کرده اید.

۵) نوع آخر مخصوص دعواهای همسران است، زن و شوهر هایی که با یکدیگر و در زیر یک سقف با هم زندگی می کنند:

همسران با یکدیگر دعوا و نزاع دارند اما دوباره در این جا متذکر می شویم هنگامی که می بینید کار و دعوا دارد بالا می گیرد و به قول ما ایرانی ها: "کار دارد به جاهای باریک کشیده می شود" خود را کنار بکشید و اجازه ندهید دعوا بالاتر رود و در همان جا به بحث تان ایست بدهید کار فوق العاده سخت و مشکلی است اما خشم خود را پنهان کنید و اجازه ندهید که همسرتان متوجه شود شما هنوز ناراحت و عصبانی هستید تا او هم مصمم شود و دعوا و نزاع را به پایان برسانید. هنگامی که گفتگویتان به دعوا رسید این نکته را به یاد داشته باشید که ادامه ی این گفتگو فایده ای ندارد و هر لحظه موقعیت و حریم های که در زندگی مشترک بین همسران وجود دارد را به مخاطره می اندازد. به همسر خود نشان دهید علی رغم تمام اشتباهاتی که ممکن است انجام دهد باز هم او را دوست دارید. این روشی است برای اینکه به او بگویم که واقعا قصد آشتی کردن داریم.

▪ یک: با موهایی روغن زده، پیراهنی بدون یقه و پر از آرم و مارک های عجیب و غریب غربی، شلوار لی چاک چاک و عینکی بزرگ تر از صورت به چشم، در خیابان راه می رود. از اینکه مورد توجه رهگذران قرار گرفته خوشحال است اما اگر کسی به او اعتراض کند که این چه نوع پوششی است ابتدا می گوید که مد است. بعد ناگهان زبان به شکایت می گشاید که تیپ و لباس من چه ربطی به دیگران دارد و ...

▪ دو: لباس مرتب و تمیز به تن دارد. موهایش را حسابی شانه کرده. بسیار تلاش می کند در عین خوش تیپ بودن خودش را همرنگ جامعه نشان بدهد و از معیارهای دینی و ملی در باب مد و مدگرایی خارج نشود. زیاد مورد توجه رهگذران نیست و به همین خاطر زندگی آرام و بی دغدغه ای دارد و ...

▪ سه: ...

امروزه با گسترش رسانه های جمعی و به لحظه بودن ارتباطات صوتی و تصویری در سطح عالم، بسیاری جوامع غربی برای رسیدن به اهداف مادی، سیاسی و فرهنگی خودشان از انواع و اقسام حربه ها بهره می برند که در این میان پدیده ای چون مد و مدگرایی از اهمیت خاصی برخوردار است. پس بر همین اساس است که عده ای تصور می کنند چون غربیان از پدیده مد و مدگرایی به شکل منفی و حتی مخرب آن استفاده می کنند بنابراین پدیده ای مثل مد و گرایش به پوشش ها و ظواهر خاص و به اصطلاح جدید، امری مذموم بوده و باید به شدت با آن مبارزه کرد تا جایی که در جامعه امر مد و مدگرایی به طور کامل ریشه کن شده و دیگر کسی هوس به مد افتادن به سرش نزند.

بی شک امر مد و به روز بودن ریشه در تغییر دارد یعنی انسان موجودی است که فطرتا به دنبال نوگرایی، نوخواهی و میل به زیبایی است. پس انسان را در طول سالیان متمادی در یک شکل و هیبت نگه داشتن امری سخت و حتی محال است. از طرفی تغییر در شکل ظاهری انسان بسیار سریع اتفاق می افتد و این تغییر سریع شکل و ظاهر انسان خود زمینه ساز تغییرات درونی شده و به تبع آن دگرگونی های فرهنگی را پدیدار می سازد.

حال با این اوصاف پرواضح است به دنبال پوشش نو بودن، شکل و ظاهری جدید داشتن و از همه مهمتر دگرگون کردن رفتارهای اجتماعی در نزد انسان امری دور از ذهن نیست و باید با آن کنار آمد. حال در این میان چه باید کرد و چه اصول و ضوابطی را رعایت کرد که پدیده ای به اسم نوگرایی تبدیل به امری مخرب نشود این مبحثی است که در ادامه به آن می پردازیم؛

هر زمان سخن از مد به میان می آید ابتدا این تعریف در ذهنمان خطور می کند که مد یعنی تغییر دادن جنبه های مختلف زندگی چون نوع لباس پوشیدن و آرایش مو و همزمان با آن به سمت و سویی حرکت کردن و با اشکال مختلف اجتماعی تفاوت داشتن بعد در ادامه این مطلب به یادمان می آید آنچه خوب و زیبا و همه پسند است مد می باشد.

آنچه هم زشت، بدقواره و مورد تنفر دیگران است، دمده شده است. البته این نوع تعریف ناشی از دستاوردهای کشورهای غربی می باشد اما باید توجه کرد مد علاوه بر نوع پوشش و آرایش می تواند در جنبه های دیگر هم نمود داشته باشد. جنبه هایی چون طرز نشستن، صحبت کردن، راه رفتن، استفاده از وسایل زندگی و حتی نوع غذا خوردن. به عنوان مثال گاهی اوقات مشاهده می شود خوردن غذای آماده یا ساندویچ یا پیتزا در میان افراد یا خانواده ها آنچنان رایج می شود که رفته رفته تبدیل به مد شده و آن را نوعی شخصیت اجتماعی برای خود تلقی می کنند.

غافل از اینکه همین به مد افتادن و تقلید کورکورانه کردن از الگوهای غربی نتایج مخربی را در پی دارد. نتایجی که اغلب در بعد اثرات روحی و روانی خودشان را نشان می دهند، زیرا کسی که در منجلاب مد و مدگرایی افتاده و تمام زندگی و هستی اش را فدای آن کرده است از یک طرف دچار آشفتگی ذهنی شدیدی می شود چرا که هر روز و هر ساعت به سمت امری به اصطلاح مد شده می رود، بیم آن را دارد که آن امر از مد بیفتد و همین عدم اطمینان، افکار وی را آشفته می سازد.

از طرفی هم در همان فرد حس حسادت را تحریک و به دنبالش تقویت می کند و به نوعی او را دچار بیماری چشم و هم چشمی می کند تا مبادا در رقابت مد و مدگرایی دیگران از او جلو بیفتند. این حسادت و این چشم و هم چشمی خود به خود حس اعتماد به نفس را نزد افراد از بین می برد و مشکلی بر مشکلات آنها می افزاید.

اگر نیم نگاهی به پدیده مد و مدگرایی به صورت جدی داشته باشیم دهه شصت میلادی در قرن بیستم مقابل رویمان قرار می گیرد، دهه ای که همراه با تحولات وسیع اجتماعی، فرهنگی و سیاسی در اقصی نقاط جهان بود. در همین دهه بود که دو گروه معروف هیپی ها و بیتل ها ظهور کردند که با روی کار آمدن پانک ها یک مثلث اعتراضی ساخته شد.

اعضای این گروه ها برای اعتراض به اوضاع خاص آمریکا و درگیر بودن این کشور در جنگ سرد با شوروی با پرداختن به نوع لباس خاص، آرایش موی عجیب و نیز رفتارهای اجتماعی هنجارشکنانه تلاش کردند تا اعتراضات اجتماعی خودشان را بیان کنند. البته رفته رفته این رفتارها به عقاید و ایده های جالب توجهی از جانب این گروه ها تبدیل شد. بعد از بروز این تیپ و رفتارهای اجتماعی توام با اعتراض مقوله مد و مدگرایی دستاویزی برای کشورهای غربی شد تا با تبلیغ مد جدیدی، ضمن فروش کالای مورد نظر و دست یافتن به سود کلان از آن به عنوان وسیله ای برای بیان اعتراض استفاده کنند.

جالب آنکه سردمداران این کشورها و شرکت های تجاری آنان با هدف قرار دادن گروه هایی از افراد جامعه به هدف خودشان رسیدند یعنی زنان و جوانان و نوجوانان هدف اصلی آنان بود. زیرا این گروه از افراد جامعه همواره به دنبال کسب هویت، استقلال و شخصیت هستند. پس ارائه مدهای جدید، خود نوعی بسترسازی برای این گونه افراد بوده تا به واسطه آن به آنچه که تصور می کنند نرسیده اند، دست پیدا کنند. حال آنکه چنین نیست زیرا نه تنها با این قبیل کارها به هویت و شخصیت به ا صطلاح فراموش شده خود نمی رسند بلکه آنچه را که هم دارند از دست می دهند.

در ادامه این نوشتار سئوالاتی چند به ذهن خطور می کند که با پدیده مد و مدگرایی چه باید کرد؟ آیا می توان افراد مختلف جامعه، بخصوص جوانان را نسبت به مد و مدگرایی بدبین کرد و آنها را در حالتی ساکن و راکد نگه داشت. بی تردید پاسخ این قبیل سئوالات منفی است زیرا همان طور که اشاره شد نوجویی و نوگرایی در نزد انسان بالفطره است و نمی توان این امر را از او گرفت. پس بر همین مبناست اسلام که دین جامع و کاملی است خودآرایی و پرداختن به خویشتن را منع نکرده بلکه به شیوه معقول و منطقی به آن تاکید دارد.

البته ناگفته پیداست این زیور ظاهر به نوبه خود از زیور درون حاصل می شود و این چنین به کمال می رسد؛ یعنی می توان با ارائه یک سری برنامه های جامع و حساب شده به نسل های جوان چنین به ایشان القا کرد که تنها پرداختن به مد و مدگرایی و زینت برون، خود به خود باعث می شود تا هویت انسان از بین برود. پس چه خوب است ابتدا درون و روحیات خویش را زینت دهیم تا به این وسیله برون هم زینت پیدا کند.

از طرفی چه خوب است این امر برای خودمان هم مورد قبول و اجرا باشد که نمی توان با پدیده مد و مدگرایی به شدت مخالفت کرد بلکه می توان به آن سمت و سویی درست و حساب شده داد، یعنی می توان برای جوانان و زنان جامعه هر روز الگوهایی را ارائه داد که هم ملی و ایرانی بوده و هم با معیارهای شرعی و اسلامی هماهنگ باشند. به عنوان مثال زمانی که یک جوان دوست دارد روی پیراهنش مارک عجیب و غریب غربی باشد کاری کنیم که جای این مارک بیگانه را یک بیت از حافظ با خط نستعلیق پر کند.

سپس برای این جوان و جوانانی از این دست بگوییم؛ دین اسلام که آگاه به تمام نیازهای دنیوی و اخروی انسان است به امر خودآرایی و محیط آرایی ای سفارش می کند که حلال باشد. از راه مشروع تهیه شود، سبب اسراف در سرمایه ها و استعدادها نشود، باعث به وجود آمدن فضای گناه و معصیت نشود و در کنار تمام اینها باعث کمال روحیات انسان شود.

پس با این بیان آنچه که تحت عنوان مد و مدگرایی در لباس بعضی از دختران و پسران جامعه مشاهده می شود که بسیار زننده، تنگ، چسبان و بدن نماست وا ین نوع لباس های غربی وسیله ای برای آرایش تن است نه پوشش بدن، به هیچ وجه مورد قبول جامعه ایرانی ، آموزه های دینی و عموم مردم نمی باشد و نه تنها این قبیل افراد مورد توجه قرار نمی گیرند بلکه از این نظر که هنجار های جامعه را شکسته و سلامت آن را تهدید می کنند، انگشت نمای خاص و عام می شوند.

به هر حال پدیده مد و مدگرایی امری است که در اشکال گوناگون در جامعه رخ داده و همان گونه که اشاره شد برخی از جوانان به آن دچارند. حال چه خوب است دست اندرکاران امر در کنار فعالیت های فرهنگی برای جوانان جهت ارائه الگوهای مناسب ایرانی و اسلامی بر تولیدکنندگان لباس های گوناگون هم نظارت کافی را داشته باشند تا هر روز شاهد آن نباشیم که لباس های مد غربی با مارک ها و علامت های گاه معنی دار و معاند با اسلام و ایران در پشت ویترین مغازه ها صف کشیده باشند.

آسمان آبی است. پرنده ها آواز می خوانند و در روزهای اول ازدواج همه چیز جنبه ی شادی و سر زندگی برای شما دارد، هر روز خود را بیش از پیش عاشق و دل بسته ی همسر خود می شوید و در دل تان شکوفه های عشق رشد می کند. همه چیز خوب و حتی عالی پیش می رود و در این جا به یک عشق وافر نائل شده اید، خوشا به حالتان .. اما مواظب باشید چون این روابط نیز مانند یک جادو تا زمانی مدت دارد، و بعد از آن مشکلات خود را نشان می دهند پس چه کنیم که این سحر را دوام زیادتری ببخشیم مثلا تا آخر عمر!! ده دشمن در روابط زناشویی و همسران وجود دارد که اگر از آنها پرهیز کنید زندگیتان مانند روز های اول ازدواجتان شیرین و لذت بخش خواهد بود، حال ما این ده دشمن را به اختصار برایتان توضیح می دهیم:

۱) دشمن اول: بهترین دوستتان:

خیلی از ما و بخصوص خانم ها عادت دارند که جزئی ترین مسائل زندگی شان را که کسی نباید بداند را به دوستانشان می گویند و این عادتتان ممکن است بعد از ازدواج شما با شخصی که او را دوست دارید و در کنار یکدیگر احساس خوشبختی می کنید، حسادت دوست شما را برانگیزد و کارها و صحبت هایی را برای از بین بردن این خوشبختی انجام دهد. او بسیاری از عادت های شما را می داند، با صحبت هایش به هر نحو می خواهد رابطه ی شما و همسرتان را به هم بریزد. اگر این عادت را داشته اید آن را ترک کنید دیگه بس است! حداقل بخاطر اینکه ازدواج کرده اید و زندگی جدیدی را دارید این عادت مهلک را ترک کنید. اجازه ندهید بیش از حد دوستانتان در روابطتان با همسرتان درگیر شوند. اجازه دخالت ندهید. اگر در سابق همه چیز حتی جزئی ترین روابط خود را با او در میان می گذاشتید؟ بس است .

دیگر چیزی را برای او تعریف نکنید، فقط در حد صحبت های معمولی! همین قدر کافی است. هرگز به توصیه و راهکارهایی که دوستانتان در رابطه با مشکلاتی که برایتان پیش می آید گوش ندهید. دلیلی ندارد مشکلات خود را با کسی در میان بگذارید اگر فکر می کنید که مشکلاتتان به حدی رسیده است که نیازمند توصیه و راه حل هستید، پیش کسی بروید که تخصص این کار را دارد و شغلش این است نزد مشاوران بروید تا شما را راهنمایی کنند.

۲) دشمن دوم: دوستان شوهرتان هستند:

چون معمولا آقایان عادت دارند که با چندین نفر دوست هستند و مثل خانم ها یک دوست صمیمی ندارند. در ابتدا بدون هیچ مشکلی با آنها رفت و آمد دارید اما این روابط در آینده دردسر خواهد شد پس بهتر است از همان اول ازدواج هم شما روابط خود را با دوستانتان کمتر کنید هم همسرتان. ما به شما توصیه نمی کنیم که همه ی روابط خود را قطع کنید و تارک دنیا شوید نه! اشتباه نکنید! ما می گوییم از حد ملاقات های که در دوران مجردی خود داشته اید بکاهید. زیرا اگر روابط کم باشد دیگر به صحبت هایی نمی رسید که باعث ناراحتی یکدیگر در جمع شوید.

۳) دشمن سوم: مادر های دو طرف:

هر دو مادر فرزندان خود را دوست دارند چه مادر خانم چه مادر آقا. فرقی ندارد آنها با تمام وجود خود و از اعماق قلبشان فرزندان خود را مورد مهر و محبت قرار می دهند. اما کمی بعد ..

با مادران خود دوست باشید و احترام آنان را مانند سابق حفظ کنید اما اجازه ندهید که نظراتشان در زندگی شما وارد شود شما دیگر آنقدر از لحاظ فکری و ذهنی به استقلال رسیده اید که مسئولیت یک زندگی جدید را به عهده گرفته اید. در مواردی از مادران و بزرگترهای خود کمک و مشورت بگیرید اما نه در تمام موارد و این مشورت ها در حدی باشد که بدون اینکه فکر کنید با آنها صحبت کنید و طبق نظرات آنها پیش بروید.

۴) دشمن چهارم: در گذشته بودن است.

به کارهایی که در گذشته انجام داده اید و یا می توانستید انجام دهید فکر نکنید. شما دیگر زندگی تازه ای را دارید فقط خود را وقف الان و زمان حاضر کنید نه گذشته و نه هیچ فکر دیگری که از گذشته بیاید. فقط الان برای شما لازم است خود را از زمان گذشته رها سازید.

۵) دشمن پنجم: رژیم شما:

این موضوع صحیح است و کاملا منطقی است که خانم ها برای اینکه مورد پسند همسرشان باشند و او را هر چه بیشتر جذب خود کنند رژیم های لاغری می گیرند. این موارد همه خوب است ولی زمانی مشکل ساز می شود که غذا را برای ناهار یا شام همسرتان درست نمی کنید و به او مدام سوپ، و یا غذاهای آپ پز می دهید. بخاطر خودتان و برای اینکه رژیم دارید به او هم رژیم می دهید و حوصله ی اینکه برای او، و بخاطر یک نفر غذایی بپزید را ندارید، پس از همان غذای که خود می خورید به او هم می دهید. اما به یاد داشته باشید مردانتان هنگامی که از محیط کار به خانه باز می گردند، توقع یک غذای گرم و لذیذ را از شما دارند نه سبزیجات پخته، و غذاهای رژیمی و یا از این سبک غذاها.. و یا هنگامی که به رستوران می روید شما چیزی نمی خورید و یا از غذایی که همسرتان برای خودش سفارش داده و می خواهد برای شما هم از آن نوع سفارش دهد، امتتناع می ورزید. و باز هم به غذاهای رژیمی پناه می برید با این کارتان تو ذوق همسرتان می زنید و باعث می شوید که دیگر با شما به رستوران نرود و شخص دیگری را جایگزین شما بکند و کم کم از شما فاصله بگیرد. پس برای اینکه همسرتان را جذب خود کنید و استیل زیبایی داشته یاشید، رژیم بگیرید اما در حدش. افراط نورزید.

۶) دشمن ششم: از ظاهر خود راضی باشید و هیچ گاه آنها را به زبان نیاورید

مثلا نگویید: همیشه از حالت بینی خودم بدم می آمده، همیشه از فرم و حالت پاهام متنفر بوده ام و .. و جمله های از این سبک را نگویید. همه ی انسان ها در ظاهر خود دارای عیبی هستند هیچ کس زیبایی مطلق را ندارد. هرگز به دنبال عیب های خود نگردید، این کار اعتماد به نفس شما را به شدت کاهش می دهد. مثلا اگر بینی بزرگی دارید تا، کسی در مورد بینی صحبت می کند فکر می کنید می خواهند شما را مورد تمسخر قرار دهند و یااینکه این بحث باعث ناراحتی تان می شود و آن جا را ترک می کنید. همه ی این ناراحتی ها به علت حساسیت بالای شماست. پس هرگز عیب هایی را که می دانید دارید را به زبان نیاورید، تا باعث حساسیت همسرتان شود. قبل از ازدواج نیز شما همین طور بودید و او شما را همین طوری که بودید پذیرفت. عیب های خود را در چشم او زوم نکنید. عیب های که گفته نشود فراموش می شود این صحبت را بخاطر داشته باشید: عیب های که گفته نشود فراموش می شوند.

۷) دشمن هفتم: همسر خود را در بند و زندان قرار ندهید

او هم مانند شما و هر انسان دیگری آزاد است و این حق طبیعی اوست که آزاد باشد و در روز کارهای دلخواهش را انجام دهد و یا به مکان های برود که دوست دارد. زیرا اگر مدام مراقب او باشید و دائم همسرتان را کنترل کنید، باعث می شوید او از شما دور شود چه خانم و چه آقا این موضوع در هر دو جنسیت وجود دارد. و باعث می شوید که او مخفیانه کارهایی را انجام دهد و یا به مکان های برود، بدون اینکه شما متوجه شوید پس همیشه سعی کنید با زن ویا شوهر خود رو راست و دوست باشید و او را در بند نکنید تا از روابط او آگاه شوید.

۸) دشمن هشتم: حسادت های زنانه یا مردانه:

حسادت های بیشترین عامل جدایی در زندگی های به شمار می رود. مثلا اینکه چرا در مهمانی دیشب با آقای فلانی و یا خانم فلانی صحبت می کردی و با او آنقدر می خندیدی؟ و صحبت هایی از این سبک..!!

در زندگی مشترک مهم ترین عامل اعتماد و اطمینان داشتن به طرف مقابل است. اگر شوهر و یا خانم تان نیز با جنس مخالف خود در حال صحبت کردن باشد، از اعماق قلب خود می دانید و احساس می کنید که او جز شما هیچ کس دیگر را دوست ندارد، پس بخاطر اعتماد و اطمینانی که به او دارید، هرگز به شخصی که مقابل او قرار گرفته است حسادت نمی ورزید.

۹) دشمن نهم: روابط جنسی میان همسران است.

برخی از خانم ها و یا آقایان چون تمایلی به روابط جنسی ندارند، از این کار دوری می کنند و باعث ناراحتی طرف مقابل خود می شوند. اما به یاد داشته باشید که بسیاری از مشکلات زن و شوهران از روابط جنسی نادرست آنها نشات می گیرد. پس در این مورد نیز یک بازنگری داشته باشید. خداوند برای اینکه زنان و مردان احساس نزدیکی بیشتری به یکدیگر داشته باشند و روابط خانواده ها قرص تر و استحکام بیشتری داشته باشد این نیاز را در هر انسانی قرار داده است پس به آفریده ی خود احترام بگذاریم و قانون های و کارهایی را که او برای مقرر داشته است را با رضایت کامل و خرسندی تمام انجام دهیم تا پروردگارمان نیز از ما راضی باشد.

۱۰) دشمن ده و اخرین دشمن:

در مشکلات و ناراحتی هایمان به جایی می رسیم که دیگر حتی تمایلی برای دیدن یکدیگر نداریم و با چشم هایمان یکدیگر را می زنیم دعوا می کنیم و...

اما یادمان باشد که در روز اول نیز ما با همین چشم ها یکدیگر را دیدیم و در یک نگاه از یکدیگر خوشمان آمد، صحبت کردیم، ازدواج کردیم و با همین چشم ها بود که بارها به یکدیگر زل زدیم، چشم در چشم یکدیگر، به همسرمان ابراز علاقه کردیم و به او گفتیم که دوستش داریم. الان نیز همان چشم ها را داریم اما چرا از چشمانمان دیگر جملات عاشقانه نمی بارد؟؟ چرا دیگر با چشمانمان به دیگری نمی گوییم که دوستش داریم؟؟ اجازه ندهید آتش خشم و کینه و دشمنی با دیگری در حدی در روابطتان اوج گیرد که حتی با چشمان خود نیز این جملات را به همسر خود منتقل کنید. اگربرای اینکه دوباره از نو شروع کنید منتظر فرصتی دوباره هستید از همین امروز شروع کنید. با همسر خود به جایی بروید که او را برای اولین بار در آنجا دیدید، تا دوباره انرژی مثبت و عشق تازه ای دوباره در قلب هر دوی شما شروع به دمیدن کند و بعد از مدتی در تمام وجود شما پخش شود و سر تا پای شما را فرا گیرد مانند همان روزهای اول یکدیگر را دیدید و برای دیدن دیگری ثانیه شماری می کردید تا لحظه ی ملاقاتتان و دیدار فرا رسد و در آن لحظه از شوق عشق در پوست خود نمی گنجید و از بعد زمان ومکان خارج می شدید.

لوندویل کجاست؟ نامی گمنام که شاید برای خیلی از ما به دلیل آهنگ گفتاریش جذابیت داشته باشد یا این که اگر به گردشگری و سفر علاقه داشته باشیم کمی راجع به آن خوانده باشیم و در پس ذهن مان ثبتش کرده باشیم.

وقتی از رشت به سمت آستارا حرکت می کنید حدود ۱۵ کیلومتر قبل از آستارا، تابلویی کوچک توجه تان را جلب می کند: به شهر ساحلی لوندویل خوش آمدید. شاید بارها و بارها از کنار این شهر گذر کرده باشیم ولی به آن دقت نکرده باشیم و سرعت ماشین ما را همراه با رویاهای مان برده باشد. لوندویل را اگر در چند عبارت بخواهیم خلاصه کنیم، می توانیم بگوییم، شهر گل های بنفش، شهر آبشار و جنگل، شهر دریا و ساحل و شهر کوه و گردشگری.

● چرا لوندویل؟

این که چرا لوندویل را به این نام می خوانند، دلایل متفاوتی برای آن نقل شده است. برخی معتقدند لوندویل به زبان تالشی یعنی محل رویش گل ها. از سوی دیگر برخی دیگر وجه تسمیه این نامگذاری را ریشه انگلیسی اسطوخودوس (Lavandula) و همچنین ریشه آلمانی آن لوند ویج (Lavende – Willag) می دانند. این گروه بر این باورند که به سبب رویش فراوان اسطوخودوس در این منطقه و تبادلات فرهنگی که در دوره های زمانی مختلف رخ داده است، بویژه به سبب حضور نیروهای نظامی آلمانی در جنگ جهانی دوم، در نهایت با کمی تغییر این منطقه نام لوندویل به خود گرفته است، اما در هر صورت چه وجه تسمیه تالشی این نامگذاری را در نظر بگیریم و چه ریشه انگلیسی و آلمانی آن را مد نظر قرار دهیم، این نامگذاری اشاره به موقعیت خوش آب و هوای منطقه لوندویل دارد که بستر رویش گل های فراوان بویژه اسطوخودوس است و به سبب رنگ بنفش گل های اسطوخودوس بسیاری این شهر را به نام شهر گل های بنفش می شناسند و البته فراموش نکنید که اگر به دنبال اسطوخودوس هستید، به برکت توسعه شهرنشینی و تعرض انسان ها به طبیعت دیگر در حاشیه لوندویل این گل یافت نمی شود، اما در ارتفاعات و مناطق بکر آن هنوز چه بسیار گل های بنفش اسطوخودوس می روید و در فصل بهار قابل برداشت است.

● جاذبه های گردشگری لوندویل

لوندویل برای بیشتر ما شهری گمنام است، حتی اگر از حاشیه آن عبور کرده باشیم، کمتر به این نکته توجه داشته ایم که در پس این شهر کوچک ۸ هزار نفره، جنگل های بکر و آبشارهای رفیع نهفته است و البته علی رغم همه پتانسیل های گردشگری، لوندویل شهری فقیر محسوب می شود، اما در هر صورت پس از ارتقای این منطقه از دهستان به شهر در تقسیمات کشوری از حدود ۷سال پیش توجهات بیشتری به گردشگری این شهر شده است که انتظار می رود این امر در نهایت منجر به توسعه گردشگری و بهبود وضعیت معیشت مردم منطقه شود.

● آب گرم کوته کومه

کوته کومه نام روستایی است در ۹ کیلومتری لوندویل که از طریق یک جاده آسفالته با لوندویل مرتبط است و در دل خود آب گرم کوته کومه را دارد که همه ساله تعداد زیادی مسافر بومی و غیربومی به آن مراجعه و جهت مداوای بیماری های مختلف مانند بیماری های مفاصل و رماتیسم و همچنین بیماری های پوستی از آن استفاده می کنند.

به منظور رفاه حال مسافران امکانات اقامتی محدودی به شکل خانه های روستایی یا سایر امکانات برای گردشگران در نظر گرفته شده است و مسافرانی که قصد اقامت داشته باشند می توانند با استفاده از این امکان تجربه شب خوابی در فضای جنگلی و استفاده از هوای کوهستان و طبیعت را برای خود ثبت کنند و با توجه به این که این اقامتگاه ها حالت روستایی دارد، قیمت آنها نیز خیلی گران نیست و متناسب با فصل سال با هزینه شبی ۳۰ ـ ۱۰ هزار تومان می توان مکانی تهیه کرد و رستوران های بومی نیز در همه فصول آماده سرویس دهی به مسافران هستند.

روستای کوته کومه و آب گرم آن باتوجه به نزدیکی آن به لوندویل و همچنین امکانات آن مانند راه آسفالته و اماکن اقامتی آن یکی از چشم اندازهای مهم گردشگری این منطقه و محلی مناسب برای پذیرایی خانواده ها محسوب می شود.

● آبشار لاتون

هرچند به دلیل شرایط جغرافیایی لوندویل در مناطق کوهستانی آن آبشارهای مختلفی مشاهده می شوند، مانند آبشار میه کومی؛ اما آبشار لاتون، مهم ترین آبشار منطقه است که ۱۰۴ متر ارتفاع دارد. مسیر آبشار لاتون از همان روستای کوته کومه است.

برای رفتن به این آبشار حتما باید از راهنمایان محلی بهره گرفته شود. مسیر آبشار تا روستای آسیوشوان آسفالته است، البته به دلیل کوهستانی بودن مسیر و دست اندازهای زیاد جاده برای این مسیر حتما از خودروهای راهنمایان بومی منطقه که عمدتا جیپ و ماشین های کوهستان هستند، استفاده کنید. این امر علاوه بر تضمین سفر شما، می تواند موجب رونق گردشگری منطقه نیز بشود. البته نباید این نکته را از ذهن دور داشت که روستای آسیوشوان خود از جذابیت های منطقه محسوب می شود. آسیو شوان در زبان محلی به معنی آسیاب آبی است و آسیاب آبی قدیمی آن که هم اکنون متروکه شده است، بیانگر قدمت این روستاست و هم اکنون این آسیاب و این روستا به دلیل دسترسی خودرو به آن به یکی از مناطق گردشگری منطقه تبدیل شده است.

پس از روستای آسیوشوان صعود به آبشار به صورت پیاده روی صورت می گیرد. مسیر صعود مسیر پایکوب است و طبیعت گران و افرادی که آمادگی جسمانی نسبی دارند می توانند آن را سپری کنند، البته استفاده از راهنمایان محلی الزامی است و کل فاصله آبشار تا روستای کوته کومه حدود ۶کیلومتر است که بخشی از آن تا روستای آسیوشوان با استفاده از خودرو انجام می شود و فقط در فصل های پرآب دربرخی قسمت ها عبور از میان رودخانه الزامی می شود که خود از جذابیت های صعود است، البته استفاده از راهنمایان محلی برای صعود به آبشار الزامی است.

قابل ذکر است که نبود همین امکانات دسترسی ساده به آبشار، ازجمله نبود راه شوسه باعث شده است این منطقه کمتر مورد تعرض قرار بگیرد و به همین دلیل حالت بکر بودن آن حفظ شده است. جنگل های متراکم و انبوه درختان جنگلی آلو، گلابی، گردو، فندق و سیب وحشی در طول مسیر نیز موید همین امر است. در هر صورت جذابیت های منحصر به فرد این آبشار باعث شده است علی رغم همه این مشکلات ازجمله عدم دسترسی آسان به آبشار مسافران زیادی سالانه به بازدید این عروس آرمیده در دامان کوه های اسپیناس بشتابند.

● لوندویل، شهری برای همه

لوندویل به دلیل موقعیت جغرافیایی منحصر به فردش می تواند طیف مختلفی از نیازهای گردشگران را پاسخ دهد. از طبیعت گردان حرفه ای تا مشتاقان حیات وحش و خانواده هایی که به دنبال فضایی برای دوستی با طبیعت بکر هستند و مناطق ییلاقی آن پاسخی است برای همه این گروه ها.

اگر فصل تابستان و گرما قصد سفر به لوندویل را دارید، مطمئن باشید که ساحل حویق و ساحل صدف آنقدر جذابیت دارد که بتواند یک روز زیبا و جذاب دریایی را برای شما و خانواده یا دوستان تان رقم بزند و اگر باز هم به دنبال ساحلی متفاوت تر می گردید، ساحل گیسوم منطقه تالش که به جهت پیوستگی جنگل به دریا موقعیتی منحصر به فرد در میان سواحل خزر دارد نیز در نزدیکی لوندویل و با فاصله ای کمتر از یک ساعت قابل دسترسی است؛ همچنین مناطق ییلاقی این شهر با دسترسی های جاده ای مناسب از مناطقی است که می تواند سفری متفاوت را در دل طبیعت بکر گیلان و منطقه تالش برای خانواده ها رقم بزند.

و در کنار این جاذبه های طبیعی اماکنی مانند امامزاده ابراهیم و قاسم، آرامگاه بابا حسن از عرفای منطقه، آرامگاه محمد دوست در قره سو و آرامگاه باباعلی در روستای باباعلی نیز می تواند توجه خانواده ها را به خود جلب کند.

● حیات وحش منحصر به فرد

لوندویل از جوانب مختلف جذابیت دارد و می تواند توجه گروه های مختلف گردشگر و طبیعت گرد را به خود جلب کند که یکی از این جذابیت ها، حیات وحش منطقه است. پارک حیات وحش لوندویل هم اکنون جزو نادر زیستگاه های گوزن زرد و مارال محسوب می شود و در این سال ها بویژه با فراهم آمدن شرایط بهتر برای زیست مارال زاد و ولد این گونه حیوانی فراهم آمده است و همین امر کمی موجبات آرامش خاطر فعالان زیست محیطی را فراهم آورده و کمابیش کابوس انقراض این گونه حیوانی را با تردید روبه رو کرده است. همچنین در پناهگاه حیات وحش لوندویل آستارا، تالابی وجود دارد که با توجه به مجاورت آن به دریای خزر پرندگان زیادی در آن زندگی می کنند و انارستان های این منطقه از معدود انارستان های باقیمانده در کرانه دریای خزر هستند.

● زادبوم لوندویل

نوشتن از سفر و طبیعت، آنقدر ملموس است که به راستی قلم را نیز به سفر می برد. چنانچه قصد سفر به لوندویل را دارید یا حتی فرقی نمی کند علاقه مند به آشنایی با سایر اقوام هستید، خوب است بدانید به دلیل موقعیت خاص لوندویل که بین تالش و آستارا واقع شده است، این شهر مینیاتوری زیبا از فرهنگ های مختلف است، فرهنگ گیلکی، فرهنگ تالشی و فرهنگ ترکی.

به همین دلیل در این منطقه علاوه بر گویش گیلکی که البته کمتر مورد استفاده قرار می گیرد، از زبان های ترکی و تالشی نیز استفاده می شود و این منطقه ازجمله مناطقی است که از فرهنگ تالش و زبان آن محافظت می کند. شاید کمتر کسی فکر کند که گیلان نیز از جمله استان هایی است که اقلیت اهل تسنن در آن زندگی می کنند، اما همین تنوع فرهنگی منطقه باعث شده است که در کنار اکثریت شیعه، اقلیت شافعی نیز زندگی کنند، از همین رو از ۸ مسجدی که در لوندویل وجود دارد، ۲ مسجد آن ویژه اقلیت است.

لوندویل، شهری است با جذابیت های زیاد و امکانات کم برای سفر و گردشگری. برون رفت از این شرایط از یک سو توجه مسوولان را می طلبد که امکانات لازم را در بخش های مختلف آن تمهید کنند و از یک سو ارتقای فرهنگ گردشگری مردم را. به عنوان نمونه تعریض جاده صعود به آبشار لاتون می تواند گردشگر بیشتری را به این منطقه جلب کند، بویژه این که شرایط حضور خانواده ها را فراهم می کند، اما به این شرط که طبیعت زیبا و بکر گیلان را پاس بداریم و مجبور نشویم در آینده ای نه چندان دور بنویسیم که آبشار لاتون که روزگاری نه چندان دور در دامن بکر اسپیناس آرمیده بود، هم اکنون در میان انبوهی از زباله و پلاستیک نای نفس کشیدن ندارد و اگر می خواهد اینچنین شود همان بهتر که این آبشار و ده ها آبشار دیگر نه تنها جاده های شان تعریض نشود، بلکه محدودیت های بیشتری برای ورود به حریم شان در نظر گرفته شود.

چه خوب است که در کنار آن که به سفر اهمیت می دهیم به آداب سفر نیز توجه کنیم و مهم تر از همه آن که ناموس طبیعت را پاس بداریم و این حرمت را به کودکان خود نیز بیاموزیم.

خانواده، کوچک ترین جزء اجتماع به حساب می آید و اجتماعی که اعضای خانواده در آن سالم باشند، بدون شک اجتماعی سالم است. لذا برای بهبود وضعیت اجتماع ناگزیر باید به بهبود وضع خانواده و اعضای آن همت گماشت و از همین رو مفهوم خانواده و ارزش این نهاد اجتماعی برای هر جامعه ای اساسی تلقی می شود. بازشکافی مفهوم خانواده سالم، شناسایی ویژگی های آن، موانع موجود بر سر راه آن، لزوم شناخت تحولات اجتماعی تاثیرگذار بر نهاد خانواده همگی می تواند در پایه ریزی نهادی سالم که شهروندانی با طرز فکری نو و سالم به اجتماع تحویل دهد، موثر باشد به دلیل اهمیت و برای بازشکافی این موضوع مهم به سراغ یکی از کارشناسان که سال ها در امور خانواده و اجتماع فعالیت کرده رفتیم.

دکتر مصطفی اقلیما، رئیس انجمن مددکاری اجتماعی ایران معتقد است به سختی می توان تعریف یکدست و جامعی از خانواده سالم ارائه داد. وی در گفت و گو با خراسان می گوید: در جوامع مختلف به علت بافت اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و سیاسی و مذهبی متفاوت ، تعریف خانواده سالم مختصات متغیری دارد اما آن چه در تمام جوامع مشترک است اهمیت آن در ساختار جامعه و نقش آن در تکامل فرد و سپس جامعه است. در هیچ جامعه ای فرد بدون حضور در خانواده نمی تواند به تکامل و شایستگی برسد بنابراین خانواده سالم اولین ضرورت ساخت جامعه ای پویا و رو به رشد است.از سوی دیگر هدفمندی و امید به آینده که از درون جامعه به خانواده تزریق می شود می تواند در شکل گیری خانواده سالم نقش چشمگیری داشته باشد. از سوی دیگر شکل گیری یک خانواده سالم مرهون تشکیل یک زندگی موفق از سوی دو نفر است.

خانواده نیز در صورتی که بنیان آن به درستی تشکیل نشده باشد نمی تواند فرزندان سالمی به بار آورد. صداقت، اعتماد ، صمیمیت، رسیدن به تکامل تولید نسل و پیدا کردن همزبان می تواند اولین پایه های یک ازدواج موفق باشد.اگر ازدواج براساس اصولی که در جامعه تعریف شده انجام شود می توان انتظار شکل گیری یک خانواده سالم را داشت در غیر این صورت چگونه می توان این انتظار را برآورده کرد. باید دقت داشت که تشکیل خانواده باید براساس میل و اختیار فرد باشد نه اجبار. چنان و در دین اسلام نیز تاکید شده که ۲ نفر باید در امر ازدواج توافق و صداقت داشته باشند اما در جوامع بسیاری از جمله ایران ازدواج ها اجباری است. طبق بررسی های انجمن علمی مددکاری اجتماعی ایران بر روی ۱۲ هزار نفر در شهرهای کوچک و بزرگ نشان می دهد که ۸۰ درصد ازدواج ها اجباری بوده است. ازدواج اجباری که یکی از آفت های خانواده سالم است به چند دلیل ممکن است رخ دهد.

دکتر اقلیما در ادامه متذکر می شود دختران و پسران اغلب برای کسب استقلال ازدواج می کنند. فرار از منزل پدری و رهایی از فشارهای احتمالی والدین ، افزایش سن و فرهنگ حاکم بر جامعه و تاثیر منفی آن بر زندگی مشترک، نداشتن استقلال مالی هر یک باعث می شود زندگی مشترک از بدو تشکیل محل آرامش و امنیت نباشد. در بسیاری موارد آغاز زندگی مشترک بنا به اجبار باعث طلاق عاطفی می شود و مشاور در برخورد با مشکلاتی که گریبان گیر خانواده شده، در می یابد که زوج ها اصلا حرفی ندارند که با هم بزنند و بدون شناخت از هم فقط زیر یک سقف یکدیگر را تحمل می کنند. تمامی این مسائل باعث می شود خانواده ناسالم شود و طبیعی است که در خانواده ناسالم فرزند صلاحیت مندی رشد نمی کند.

دکتر اقلیما ادامه می دهد: وقتی یک قدم از نهاد خانواده فراتر برویم با جامعه ای رو به رو می شویم که ارزش ها و هنجارها در آن کمرنگ شده و سنت و آیین قدیمی دگرگون شده است و تبدیل به پدیده ای غیر قابل قبول شده که همه از روی ناچاری به آن تن داده اند. بنابراین نمی توان انتظار داشت در یک جامعه که با چالش ها و معضلات بسیاری دست به گریبان است، خانواده سالم وجود داشته باشد و رشد کند. کارشناسان می گویند هیچ فردی بزهکار، قاتل، دزد و هنجارشکن به دنیا نمی آید و این خانواده و جامعه است که آن ها را تربیت می کنند. در جامعه سالم قوانین با فرهنگ و سنن و عرف سازگاری دارد، نهادها و سازمان ها برای پرورش خانواده سالم سرمایه گذاری می کنند،ارزش ها و هنجارها قلب نشده و ازدواج تحت تاثیر پول و ثروت و جذابیت ظاهری قرار نگرفته و ازدواج تبدیل به یک معامله مادی نشده است. در یک جامعه سالم افراد با هدف رسیدن به کمال ، در جست و جوی انتخاب همسر دلخواهی هستند که بتواند همدل و همزبان باشد و مادیات را اولویت اول زندگی خود قرارندهد. وقتی خانواده ای برپایه دروغ و مظاهر مادی بنا شود، نمی توان انتظار داشت خانواده سالم شکل بگیرد و وقتی جامعه ساز و کار کافی برای حمایت از خانواده فراهم نکرد، نمی توان توقع داشت در آن خانواده سالم پرورش یابد.

رئیس انجمن مددکاری اجتماعی ایران ادامه می دهد: قوانین و سیاست های اتخاذ شده در جامعه باید به نفع خانواده و در حمایت از خانواده باشد. تنها در چنین شرایطی است که می توان به شکل گیری خانواده سالم امیدوار بود.

نمی توان توقع داشت خانواده سالم در جامعه ای که قوانین ناکافی، تبعیض آمیز و دو پهلو درباره خانواده دارد، ظهور کند. قانون باید راه سوءاستفاده افراد برای ناحق کردن طرف مقابل را ببندد و حتی در صورت طلاق افراد اطمینان داشته باشند که می توانند در امنیت و آسایش زندگی کنند. حتی در مقطعی در انجمن مددکاری نظریه بیمه طلاق را مطرح کردیم. طبق این طرح افراد به هنگام ازدواج مثل بیمه شخص ثالث سالانه مبلغی را به بیمه می دهند و در صورت طلاق خانم می تواند بیمه طلاق را دریافت کند تا بتواند زندگی آرام و خوبی بدون وابستگی مالی به خانواده اش یا کمیته امداد و بهزیستی و غیره بگذراند. در این طرح پیش بینی شده بود زنانی که به هر دلیل همسرشان فوت می کند یا به زندان می رود هم می توانند از بیمه پول دریافت کنند. این طرح، طرح خوبی بود اما هرگز اجرایی نشد. امثال چنین طرح هایی می تواند به سلامت خانواده در جامعه پرآسیب کمک زیادی بکند در تمام دنیا طرح هایی که انجمن های علمی مددکاری ارائه می کنند مورد استقبال سیاست گذاران قرار می گیرد زیرا این طرح ها به نفع دولت ، مردم و آرامش جامعه است.